यावदात्मतया ब्रम्हा न ज्ञातं यत्तु सर्वगम् ।तावदावाणं नष्टमित्याहुस्तत्कथं भवेत् ॥२७१॥
यावद्ब्रम्हा आत्मतेनें सर्वगत् नाहिं जाणीलें ।तावन्नष्ट आवरण म्हणती तें कसें घडे ॥२७१॥
अलं किं बहुनोक्तेन सर्वत्राधिगतो यदा ।आत्मा तदैवावरणं जानीयाद्भग्नमित्यथ ॥२७२॥
बोलणें बहु असो आत्मा जेव्हां सर्वत्र जाणिला ।तेव्हां आवरणा भंग जाणावें जाहला असें ॥२७२॥
ज्ञाते सर्वगते नश्येदविद्यावरणं तथा ।तत्सर्वं सर्वगं चेति ज्ञानं विक्षेपनाशनम् ॥२७३॥
जाणतां तें सर्वगत अविद्यावरण नाशतें ।तें सर्व सर्वगत जें ज्ञान विक्षेप नाशक ॥२७३॥
विषयाणामिन्द्रियाणां ब्रम्हात्वं विदितं यदा ।अविद्या सा तदा नष्टा विक्षेपाख्येति या पुरा ॥२७४॥
जेव्हां जाणेल ब्रम्हात्वें विषयां आणि इंद्रियां ।विक्षेपाख्य अविद्या जे पूर्वोक्त नाशते तदां ॥२७४॥
नश्यत्यभ्यासयोगेन सापि संस्काररूपिणी ।सोऽभ्यासो द्विविध: प्रोक्तो ब्रम्हाविद्या यथा द्विधा ॥२७५॥
संस्काररूपी अविद्या अभ्यासयोगें नाशते ।बोले अभ्यास द्विविध ब्रम्हाविद्या जशी द्विधा ॥२७५॥
शरीरात्मत्वसंस्कारश्चिदात्मध्यानयोगत: ।शनैर्नश्यति संस्कार: स्याच्चिदात्मतया दृढ: ॥२७६॥
शरीरात्मक संस्कार चिदात्मध्यानयोगची ।नासे हळू चिदात्मत्वें होय संस्कार तो दृढ ॥२७६॥
सोऽनन्तत्वेन विज्ञातो यथाचार्योपदेशत: ।तथा सर्वगतो ध्येयो जडादन्योन्तवर्जित: ॥२७७॥
जाणिला तो अनन्यत्वें उपदेशी जसा गुरु ।तसा घ्यावा सर्वगत जडादन्यान्तवर्जित ॥२७७॥
नाप्नोत्यर्कप्रकाशान्तं दृष्टिर्दूरगतापि वा ।चित्प्रकाशे मतिर्यायद धावत्यग्रे ततोऽपि स: ॥२७८॥
सूर्यप्रकाश अंतातें न पावे दृष्टिगत् दुरी ।चित्प्रकाशीं मती धांवे पुढें त्या तो तसा असे ॥२७८॥
ततो तमप्रात्य चिदात्मनीशे प्रकाशिता तेन तदेकरूप: ।आश्चिष्य बोधात्ममयीं प्रतीतिं स्यात्सुस्यिरा तावदहो समाधि: ॥२७९॥
न पाचुनी अंत चिदात्मईशीं तदेकरूपींच न ये प्रकाशीं ।एकात्मबोध प्रतितींत वुद्धि सुस्थीर यावत् तावत् समाधी ॥२७९॥
न यत्र विश्वं यदिदं प्रबोधे न कल्पित: स्वप्नकृत: प्रपंच: ।नास्मप्रतीति: स्फुरणात्मिका या सुप्तिस्तुरीया विमलेति सोक्ता ॥२८०॥
प्रबोधिं हें विश्वचि तेथ नाहीं न स्वप्नकल्पीत प्रपंच कांहीं ।प्रतीति आत्मस्फुरणात्मिका या न ते सुषुप्ती विमलोक्त तुर्या ॥२८०॥
अतस्तु विक्षेपलयौ न यत्र स निर्विकल्प: कथित: समाधि: ।विक्षेपरूपा जडकल्पना वै सुप्तिर्लयस्तेन तदा समाधि: ॥२८१॥
यास्तौ न विक्षेपलयो न जेथ समाधि तैं निर्गुण उक्त तेथ ।विक्षेपरूपा जड कल्पनादी लयो सुषुप्ती न तयीं समाधी ॥२८१॥
तस्मादभावो हि तयोर्यथास्यादभ्यासवैराग्यबलो यतेत ।अभ्यासशीलो यदि चेद्विरक्तो विक्षिप्तचित्तो न भवेत्स कस्मात् ॥२८२॥
त्याचा करावाच अभाव यत्नें अभ्यास वैराग्य बलायतानें ।अभ्यासही शील जरी विरक्त न होय कैसेन विक्षिप्त चित्त ॥२८२॥
तथापि संस्कारबलेन चेतो विक्षिप्यमानं यदि चेत्समाधौ ।यच्चिन्तयन् चिन्मयतां जहाति तत्राप्युपादानतया तदीक्षते ॥२८३॥
तथापि संस्कारबलेन आधीं विक्षेप पावे जरि चित्समाधी ।टाकूनि ते चिन्मयता रहावें तेंची उपादान तयीं पहावें ॥२८३॥
चित्रं हि यच्चित्रपटे विभाति तत्तन्तुमात्रं जगदात्मनीच्छम् ।विक्षिप्तचित्तं विषयेषु येषु ध्यायेच्चिदात्मैव हि तेषु तेषु ॥२८४॥
जेंज चित्र चित्रापटिं भासताहे तो तंतु तैसी जगदात्मता हे ।विक्षिप्त तैं ज्या विषयांत चित्त घ्यावा चिदात्म्यासचि तेथ तेथ ॥२८४॥
प्रत्याहारेषु सर्वेषु प्रत्याहारो य उत्तम: ।उपादानस्मृतौ चित्तं चिदात्मन्येव तिष्ठति ॥२८५॥
प्रत्याहारां ठाय़ीं सर्वा हा प्रत्याहार उत्तम ।उपादान स्मृतीं चित्त चिदात्मनिंच राहतें ॥२८५॥
यदि चित्तं निराकारे निरुद्धंन स्थिरं भवेत् ।अन्वयेन चिदाकारं जगत्पश्येत्समाहित: ॥२८६॥
जरि चित्त निरकारीं निरोधीं न भवेत् स्थिर ।अन्वयेन चिदाकार पाहील जग समाहित ॥२८६॥
निर्विकल्पसमाधिं वा प्राप्तोऽपि सविकल्पकम् ।योगमभ्यस्य सर्वत्र पश्येदब्रम्हौव केवलम् ॥२८७॥
निर्विकल्प समाधींत प्राप्तही सविकल्पक ।योगअभ्यास सर्वत्र पहावें बम्हा केवळ ॥२८७॥
तरङ्गा: सलिलाकारास्तन्त्वाकारा: पटा यथा ।मृदाकारा वटा यद्वच्चिदाकाराश्चराचरा: ॥२८८॥
तरंग सलिलाकार तत्त्वाकार जसा पट ।मृदाकार घट जसा चिदाकार चराचर ॥२८८॥
किन्तु जाहयाच्चिदात्मत्वस्फूर्तिं यदि जडं जगत् ।ध्यायेदवृथाश्रस्तस्य सिद्धिश्च स्फुरणस्मृतौ ॥२८९॥
चिदात्मस्फूर्ति टाकूनी जड जगचि घ्याइल ।तरि त्याचा व्यर्थ श्रम सिद्धि ते स्फुरणस्मृती ॥२८९॥
ब्रम्हादिस्तम्बपर्यन्तं पूर्णमावरणै: सह ।ब्रम्हाण्डमेकं हि यथा तथा संख्यातिकोटय: ॥२९०॥
ब्रम्हादिस्तांबपर्यंत पूर्ण आवरणासह ।एक ब्रम्हांडचि जसें असंख्य कोटिही तसीं ॥२९०॥
यथा समुद्राम्बुतरङ्गमाला: स्फुरन्ति तोयेन जलैकमात्रा: ।तथाण्डरूपाखिलजविकोशान् ध्यायेच्चिदब्धौ स्वचिदेकमात्रान् ॥२९१॥
जशा समुद्रांबुतरंगमाला तशाण्डरूपाखिल जीवमाला ।तें स्फूरतें तोयचि एक मात्र घ्यावें तसें तें स्वचिदेकमात्र ॥२९१॥
चिदात्महेमस्फुरणा: स्फुरन्ति सर्वेऽप्यलंकारतयाण्डकोशा: ।ततस्तु ते स्वात्महिरण्यमात्रा इति प्रतीति: स्थिरता समाधि: ॥२९२॥
चिदात्महेम स्फुरणात्स्फुरेत नगांड जे कोशचि सर्व तेथ ।प्रतीति ते स्वात्म हिरण्यबुद्धि होऊनि राहे स्थिर ते समाधी ॥२९२॥
यथाखिलत्वं खलु देशतोऽस्य चिदात्मनो ब्रम्हाण एवमेव ।सर्वत्रमीक्षेदथ कालतोऽपि स्फुरन्ति येनैव लवा निमेषा: ॥२९३॥
चिदात्म ब्रम्हा अखिलत्व जैसें देशेंहि काळेंहि करुनि तैसें ।पहावें सर्वत्रचि कीं तयानें लवो निमीषेंहि स्फुरेत ज्याणें ॥२९३॥
द्रष्टात्र यो वा घटिकाख्ययन्त्रं क्षिप्तं जले मग्नमपि स्म वेद ।येनात्मनान्तर्वहिरीक्षितेन तेनैव तावन्तमपि स्वकालम् ॥२९४॥
द्रष्टा जगीं या घटिकाख्य यंत्रा कोणी जळीं क्षिप्तहि मग्न तत्रा ।निरीक्षि बाहयांतरिं आत्मतेनें जाणीतला काळ तसा तयानें ॥२९४॥
यन्त्राद्युपादानतया यथात्मा यन्त्रादिकार्त्यैक्यतया विभाति ।* * * * * * * ॥२९५॥
जसीं यंत्र उपादानकार्यें त्याचीं तदैक्यची ।बासताति तसा भासे आत्मा तत्कार्य काळ जो ॥२९५॥
कालोऽयं द्विपरार्धान्तस्तत्स्फूर्ति: स्वेन तेन चैन् ।स्वप्रकाशात्स सत्य: स्याच्चित्स्फूर्त्या चेत्तदेव स: ॥२९६॥
काळ जो द्विपरार्धांत तत्स्फूर्ति आत्मते जरी ।स्वप्रकाशें ससत्यत्वें चित्स्फूर्त्या काळ तो तरी ॥२९६॥
किरीटकटकादीनां स्फूर्ति: स्यास्क्रनकादत: ।हेमप्रकाशकार्याणामसत्वात्त्स्वर्णमेव तत् ॥२९७॥
किरीट कटकादीकां कनकें स्फूर्ति होतसे ।हेमप्रकाश्य जें कार्य असत्य हेम सत्यचि ॥२९७॥
किरीटकटकादीनां स्वत: स्फूर्तिर्भवेद्यादि ।सत्यत्वं वक्तुमुचितं तेषां च स्वप्रकाशत: ॥२९८॥
किरीटकटकादीकां स्वतां स्फूर्ति घडे जरी ।सत्यत्व बोल उचित त्यांतेंच स्वप्रकाशत: ॥२९८॥
सत्यं सद्भाति तन्नास्ति सदेवास तत: स्मृतम् ।अलंकारहिरण्यैक्यमेवं कालात्मनोरपि ॥२९९॥
सत्येंचि सत्य भासे जें नसे तें सत्यची असे ।अलंकार हिरण्यैक्य कालात्मऐक्यची तसें ॥२९९॥
त्रुटयादि कालावयवा न स्फुरन्ति स्वयं यत: ।असत्यास्ते ब्रम्हाणैव स्फुरन्ति बृहदेव ते ॥३००॥
त्रुटयादिकालावयव स्वयें न स्फुरतीच ते ।असत्यास्तव ब्रम्होंची स्फुरती ब्रम्हा तें असें ॥३००॥
एवं स्वयं ब्रम्हाविदेव सर्वे ब्रम्हात्मना तेऽवयवा लवाद्या: ।कालस्य काल: स्वयमेव योगी देशो न काल: पूथगात्मनोऽस्व ॥३०१॥
एवं स्वयं ब्रम्हा अयाच जेची लवादि सर्वे अवयेव तोची ।योगी स्वयें काळचि काळ त्यास न देसकाल पृथगात्मतेस ॥३०१॥
तस्मात्समाश्चिष्य जगत्प्रकाशं कालप्रकाशं निजचित्प्रकाशम् ।देशाश्च काला: खलु तत्प्रकाश्या घ्यायेत्तंदवेत्यखिलात्मभावात् ॥३०२॥
तस्मात् अलिंगूनि जगत्प्रकाशा कालप्रकाशा निजजित्प्रकाशा ।ते देशकाल खलु तत्प्रकाशात् घ्यावें तयातें अखिलात्मभावात् ॥३०२॥
स्थूलेन्द्रियाणां व्यवहारमात्रं संत्यज्य विश्वं मनसानुचिन्त्य ।घ्यायेच्चिदैक्येन चिदात्मट्टष्टया प्रोक्तो सुनींद्रै: सविकल्पयोग: ॥३०३॥
टाकूनि स्थूलेन्द्रिय कर्तृतेतें जें चिंत्य विश्वास मनें तयातें ।घ्यावें चिदैक्येंच चिदात्मदृष्टी मुनींद्र वोले सविकल्प गोष्टी ॥३०३॥
जगच्चिदैक्यं व्यवहारकाले पश्यन् व्रजन् वा विलपन् विजिघ्रन् ।प्रतीतिगम्यं यदिचेदखंड: समाधिरेष: कथितो सुनींद्रै: ॥३०४॥
जगच्चिदैक्य व्यवहारकाळीं चालींहि बोलीं पहाण्यादि वेळीं ।प्रतीतिगम्य जरि तें उदंड समाधि बोले मुनि तो अखंड ॥३०४॥
स वै जीवन्सुक्त: स खलु परिपक्वात्मनिगमो यदा चित्तंतुत्वं जडपटगतं पश्यति सदा ।जनेषु व्यापारेष्वपि च चिदुपादानकमिदं जगद्योगी भोगेष्वनुभवति सर्वात्मकतया ॥३०५॥
असे पक्वज्ञानी अनुभवि जिवन्मुक्तचि सदा जयीं चित्तंतूची जडजगपटीं देखत तदा ।जना व्यापारींही सकळ चिदुपादानचि जया जगा योगी भोगी अनुभविंच सर्वात्मकतया ॥३०५॥
विषय स्वचिदब्धिबुदबुदा: सुखसिन्धूर्मिसमूह इन्द्रियाणि ।इति पश्यति संयमी यमीशो यम इत्थं खलु राजयोगिनां तु ॥३०६॥
स्वचिदब्धी च बुदबुद विषय हा इंद्रियें जीं सुखसिंधुसमूह ।वाहतो असें संयमी यमीश यम निश्चयें राजयोगियांस ॥३०६॥
चित्तन्तु दृष्टया जगदम्बरत्वं पश्यत्वयं दृङ्नियमोऽथ शब्दा: ।भवन्ति नश्यन्ति च बुदबुदास्ते चित्सिन्धुजा वाङ्नियमोऽयमुक्त: ॥३०७॥
चित्तंतु दृष्टी जगदंबरातें पाहे यमो दृग्मिच शब्द त्यातें ।चित्सिंधुजात बुद्बुद होति नाशे तो वाग्मि ऐसा यम बोलिलासे ॥३०७॥
चिदम्बुपानार्थतृषात्वरावान् जडैस्तरङ्गैसहितं चिदम्भ: ।पश्यत्यथाप्युर्मिकुलप्रतीतिर्न वै जडत्याग इति स्वत: स्यात् ॥३०८॥
चिदंबुपाना तृषित त्वरेतें जडा तरंगांसह ऊदकातें ।पाहे न ते ऊर्मि प्रतीति त्यास तसा जडत्याग स्वयें च त्यास ॥३०८॥
चिद्दर्शनाय त्वरिताभिलाषो विश्वं स ईक्षत्यपि तज्जडत्वम् ।पश्यन्नपश्यत्यखिलात्मयोगी त्यागी नच त्यागमपि स्म वेद ॥३०९॥
चिद्दर्शनाचा अभिलाष वाहे विश्वासही त्या जडरूप पाहे ।विश्वात्मयोगी न जडत्व पाहे त्यागी असा त्याग न जाणताहे ॥३०९॥
अशब्दमात्मानमशेषशब्देष्वनुत्मरन् वक्त्यपि नित्यमौनी ।जातेषु नष्टेषु च बुदबुदेषु जातो न नष्टोऽपि च चित्समुद्र: ॥३१०॥
नि:शब्द आत्माच अशेष शब्दीं । स्मरेत बोले तरि नित्यमौनी ।बुद्बूद होतांचहि नाशतां ही न जाय ना नासत चित्समुद्रही ॥३१०॥
जगन्नादावन्ते वदति निगमो ब्रम्हणि ततो न मध्येऽपि स्वर्णे कटकमुकुटाद्या अपि यथा ।सदापश्यन्नेवं निखिलजनवृंदेऽपि विजने वसन्नास्ते योगी नहि विजनवासो गिरि गुहा ॥३११॥
न आद्यंतीं ब्रम्हीं जग वदतसे वेदचि असें न मध्येंही हेमीं मुकुटकटकादीकचि जसें ।पहातां ये रीती असुनि जनबृंदींहि विजनीं वसे योगी ऐसे नसति गिरिगूहीं न विजनीं ॥३११॥
जडे कानने वा जडाद्रौ गुहायां स्थितो वा जनं त्वीक्षते ह्रद्नुहायाम् ।जनस्थोप्ययं निर्जने राजयोगी जनं निर्जनं ब्रम्हाभावेन पश्यन् ॥३१२॥
जडा काननीं पर्वताचे दरीतें वसोनी ह्रदीं पाहतोसी जनातें ।असोनी असा राजयोगी जनीं हे जना निर्जन ब्रम्हाभावेंच पाहे ॥३१२॥
समा: सर्वे देहा नहि जगदुपादानमसमं सदा पश्यन्नेवं भवति समकायो हि विजने ।अतर्क्यं यत्साम्यं समतनुरथ स्याणुसट्टशो जनं त्यक्त्वाटव्यां वसति समकायो न खलु स: ॥३१३॥
समा: सर्वे देहा तसि जगदुपादानसमता सदा जो पाहे त्या जगिं घडतसे अंगसमता ।अतर्क्यें ज्या साम्यें करुनिहिच होतो समतनू जगत्यागें खुंदासम तरि नव्हे तो समतनू ॥३१३॥
असिद्धं जगद्दृश्यते यत्र सिद्ध सतां नित्यसिद्धासनं तत् प्रसिद्धम् ।भ्रमत्येव देह: स्वकर्मानुरूपं तथाप्यासने सर्वदा राजयोगी ॥३१४॥
असिद्धा जगीं दीसतें ब्रम्हा सिद्ध सतां नित्य सिद्धासना तें प्रसिद्ध ।जरी देह फीरे स्वकर्मानुरूपें उरे आसनीं राजयोगी प्रतापें ॥३१४॥
वृत्तिर्बहिर्नि: सरतीह लोके तां प्रत्यगात्मन्यखिलास्मनीशे ।सच्चिन्मया शीघ्रतया करोति सपूरकोक्त: खलु राजयोगी ॥३१५॥
बाहेर वृत्ती निघताति लोकीं त्या प्रत्यगात्मा अखिलात्मनीं कीं ।सच्चिन्मयी शीघ्र करी तयातें तो राजयोगी वद पूरकातें ॥३१५॥
यावत्स्थि वृत्तिरशेषशेष तावद्भवेत् कुंभक आत्मनीशे ।जगस्युपादानतयेक्षितुं तां योगी शनैर्मुच्यतिरेचकोऽयम् ॥३१६॥
जों स्थीरवृत्तीच अशेषशेषी तों तो तरी कुंभक आत्मनीशीं ।जगीं उपादानपणें पहाया, वृत्ती हळू सोडित रेचकें या ॥३१६॥
स्वयं घ्याता घ्येयो भवति तदनन्येन मनसा स्मृतिश्चेत्तत् घ्यानं सततमितरदघ्यानमथ किम् ।क्वचित्तद्विस्मृत्या स्मरति जडतां तत्र च तदित्यहं प्रत्याहारो भवति खलु योगी क्षितिपति: ॥३१७॥
स्वयें घ्याता घ्येयो घडत तदनन्येन मनसा स्मृती तद्धयानाची सतत इतर घ्यानहि कशा ॥क्वचित् ते विस्मृती स्मरत जडता तेथचि तया तयीं मी प्रत्याहार घडत खलु योगीक्षितिप त्या ॥३१७॥
कटकादिषु हेमधारणा मनसीत्थं जगति स्वधारणा ।यदि चेदनिशं भवेत्स्थिरा स हि योगिक्षितिपालकोदित: ॥३१८॥
कटकीं जसि हेमधारणा, तसि मनीं जगीं स्वधारणा ।होय जरि निरंतर स्थिर, राजयोगि तो बोलियला तर ॥३१८॥
चराचरोर्मिष्वनिशं चिदींब्ध पश्यत्यखण्ड: स समाधिरुक्त: ।कालात्मनावञ्चितकालमृत्युश्चित्पार्थिवं पश्यति चित्पृथिव्याम् ॥३१९॥
चराचरीं या लहरीं चिदब्धी, अखंड पाहे तरि तो समाधी ।कालात्मनें वंचित कालमृत्यु, चित्पृथ्वि चित्पार्थिव पाहे उक्ता ॥३१९॥
मृषा बालान् बाला रचयति यथा सा सुतवती जडान्यङ्गान्येवं रचयति यमादीन्यपि जन: ।स चाख्यातो योगी हयपि पतति वै मृत्युवदने श्रुतिर्मृत्योर्मृत्युं वदति यदि नानात्वदृगिह ॥३२०॥
म्रुषा बालें बाळा करुनि म्हणवी मी सुतवती जडें अंगें अज्ञ जन तसे यमादीक करिती ।तया बोले योगी तरिहि पडतो मृत्युवदनीं जगीं नानाद्रष्टे श्रुति वदति तो मृत्युसदनीं ॥३२०॥
जडयम: सजडान् विषयान यदि जडह्रषीकसुखैर्न हि सेवते ।रचयतिस्म जडान् नियमादिकान् कथमसावमरो जडदृग्भवेत् ॥३२१॥
जडचि तो यम तै जड इंद्रियें जरिहि सेवि न त्यां विषयां स्वयें ।करितसेच जडा नियमादि तो अमर होय कसा जडदृगचि तो ॥३२१॥
जडप्राणायामो जडविजनवासो जडतनुं समां कृत्वा स्थाणूपम उपविश्यत्यासनजड: ।जडप्रत्याहारो भवति जडनानात्वदृगिति श्रुतिप्रोक्तं मृत्युं व्रजति स च योगी कथमहो ॥३२२॥
जड प्राणायाम जड विजनवासो जडतनू करुनी खुंटासा बसवित जडा आसनिं तनू ।घडे प्रत्याहार जडहि जड नानात्वदृग जो अहो कैसा योगी श्रुति वदति मृत्यू वरि च जो ॥३२२॥
योगाङगमात्रं तु चिदात्ममात्रं नानात्वमात्रापि खपुष्पमात्रम् ।मृत्योश्च मृत्यु: स हि राजयोगी जीवन्विमुक्तो गुरुदेवभक्त: ॥३२३॥
योगांग जें मात्रचिदात्ममात्र, नानात्वमात्रचि खपुष्पमात्र ।तो राजयोगी गुरुदेवभक्त तो मृत्युचा मृत्यु जितांच मुक्त ॥३२३॥
श्रीसच्चिदानन्दगुरुर्मुकुन्दो य: प्रादुरासीन्मलयाद्रिदेशे ।तस्यानुकम्पालवलेशलब्धाऽनु भतिलेशोऽयमिह प्रसिद्ध: ॥३२४॥
श्रीसच्चिदानन्द गुरू मुकुंद मल्याद्रिदेशीं प्रकटे स्वछंद ।त्याचे कृपेनें लवलेश लब्ध अनुभूतिलेश टिका प्रसिद्ध ॥३२४॥
त्रिविक्रमत्वं खलु वामनस्य विश्वात्मता कृष्णकृपावलोकात् ।तस्यानुभूत्यम्बुनिधेस्तरङ्गोऽनुभूतिलेशोऽयमिहाविरासीत् ॥३२५॥
त्रिविक्रमत्व खलु वामनातें, विश्वात्मते कृष्णकृपेन ज्यातें ।त्यासिंध्वनूभूतितरंग तेथ लेशानुभूति प्रकटे ति येथ ॥३२५॥
॥ इति श्रीसच्चिदानंदमुकुंदचरणांबुजीं ।
ओळीवर टॅप केल्यास ती ठळक होते — कुठे आहात ते सापडावे म्हणून.